Nasz Głos | Polski tygodnik w Irlandii | POZNAJ ÉIRE | ng24.ie

POZNAJ ÉIRE

Duchy mieszkające w przedmiotach

Od wieków Celtowie wierzyli, że w każdym przedmiocie mieszka dobry bądź też zły duch, który pomaga im w codziennym życiu. Z opisów historycznych Jerzego Stulowskiego dowiadujemy się, że Celtowie przed przystąpieniem do prac polowych skłaniali się przed rzeczami, których używali do pracy w polu. Miało to nieść ze sobą szczególne błogosławieństwo najwyższego boga Dagdy. Jak przystało na porządny dom i gospodarstwo domowe, na stole musiała znajdować się patera z codziennym chlebem i ostry nóż do jego krojenia. Tuż przed przystąpieniem do jedzenia gospodarz musiał pokłonić się chlebowi i nożowi, bez których nie mógł mieć miejsca najważniejszy posiłek dnia. Z biegiem lat, gdy nastało chrześcijaństwo, ludzie przystępujący do spożywania posiłku, przeżegnywali chleb nożem, by sam Bóg błogosławił wszystkim biesiadnikom Gdy któryś z domowników musiał udać się w podróż, wychodził przed swój dom i pokłonił się pierwszej drodze, która przebiegała najbliżej jego pieleszy. Wierzył on bowiem, że to właśnie duszki mieszkające na … Czytaj dalej

Otagowano |

Sól i jej znaczenie w życiu Celtów

Celtowie to pierwszy wymieniany z nazwy przez antycznych kronikarzy lud wywodzący się zza Alp. Przez 200 lat słowem Keltoi lub Celtae nazywano każdą grupę barbarzyńców, zatem, jak możemy domniemać, jest to lud wojowniczy. W ikonografii Celtów przedstawiano ich z bujnym włosem, wąsami i obręczami na szyjach (tzw. torquesami). W niektórych dziełach frankońskich opisujących Celtów nazywa się ich ludem solnym, lub też ludźmi soli. Skąd wzięło się ich powiązanie z tą najważniejszą przyprawą? Waleczność Celtów robiła na Grekach ogromne wrażenie. Przed każdą wyprawą wojenną najważniejszych rytuałów dokonywali Druidzi. To oni, otrzymując sól z wody morskiej, posypywali nią miecze oraz samych wojowników. Druidzi uważali bowiem, że sól daje czystość i sprowadza pomoc i opiekę bóstw opiekuńczych, pragnących, by naród celtycki wygrał wojnę. Celtowie stworzyli pierwszą rozwiniętą kulturę środkowoeuropejską, z własnym systemem miar i wag oraz monetami (których produkcję początkowo wzorowano na mennictwie Filipa II Macedońskiego). Co prawda ich umocnione murami osady (tzw. … Czytaj dalej

Celtyckie przysmaki z dębowej skrzyni

Historia kulinariów Zielonej Wyspy zawsze była związana z wpływami mieszkających tam Celtów. Była to raczej kuchnia jarska, w której podstawową przyprawą była sól. Gdy przybyli tam Wikingowie, kuchnia celtycka znacząco się zmieniła, w przeważającej mierze opierając się na rybach i wszelkim rodzaju suszonych mięs. Od tego zatem momentu Celtowie do sporządzania swoich przysmaków kulinarnych używali różnego rodzaju ścieranych ziół. Dodatkowo wszystkie swoje przyprawiane potrawy zamykali w dębowych skrzyniach, aby nabrały one specyficznego aromatu. Kuchnia pierwszych Celtów opierała się daniach bezmięsnych. Ważnym aspektem ich życia było najedzenie się, a nie delektowanie się smakiem spożywanych potraw. Z biegiem czasu kuchnia celtycka zaczęła opierać się na suszonym mięsie, rybach i nabiale. Gdy na Zielonej Wyspie zamieszkali Wikingowie, zmieniły się także  techniki uprawy ziemi i bardziej rozwinęła się hodowla bydła. Oczywiście mięso było z reguły przysmakiem bogatszych warstw irlandzkiego społeczeństwa, podczas gdy biedniejszym wystarczyć musiały jedynie podroby, ryby, mleko i inne produkty nabiałowe, a … Czytaj dalej

Yule, czyli celtyckie Święto Światła. W nadziei na lepsze jutro

Yule to celtyckie Święto Światła. Jest ono obchodzone dwa razy do roku – 3 stycznia i 21 grudnia. Jest to idealny czas na praktykowanie magicznych rytuałów, którym przed laty oddawali się Celtowie. Zanim pojawiły się święta Bożego Narodzenia, na Zielonej Wyspie obchodzono Yule, czyli Święto Światła. Jest to czas potężnej magii światła, która zwycięża ciemność, przynosząc nadzieję na lepsze jutro. Nie mniej ważną rolę niż światło pełnią w tym święcie zapachy. Już od wieków Celtowie uważali, że zapachami można leczyć i poprawiać ludziom nastrój. Palili oni zatem w kadzielnicach różne zioła, by tym sposobem leczyć chorych, poprawiać im samopoczucie, a także wyciągać rękę do wszystkich tych, którzy potrzebują pomocy. Obchodzenie Święta Światła miało zwalczać panujące dookoła zło, tym samym wychwalając dobro, które daje wszystkim wszechpotężne szczęście. W tym czasie Druidzi palili ogromne ogniska, utożsamiane z dobrem i szczęściem. Kłaniano się wówczas wszystkim celtyckim bóstwom, które miały w tym właśnie czasie … Czytaj dalej

Jemioła i jej liczne zastosowania, czyli święty kult tajemniczej rośliny

Na terenach przedchrześcijańskiej Irlandii istniał szeroko pojęty kult magicznych roślin. Szacunek dla świętych drzew pozostał w tradycyji irlandzkiej po dziś dzień. Potomkowie Celtów wierzą w boską moc wielu drzew i roślin, wśród których prym wiedzie jemioła.
Czytaj dalej

Celtyckie ślady w Tarnowie

Tarnów, to znajdujące się w województwie małopolskim miasto powiatowe. Miasto to lokowane było przez Spycimira, pieczętującego się herbem Leliwa, który był wojewodą krakowskim. Lokowanie miasta Tarnowa, miało miejsce na podstawie dokumentu wystawionego przez kancelarię króla Władysława Jagiełłę z dnia 7 marca 1330 roku. Wizytówka miasta Na uwagę zasługuje tu, pięknie zachowany historyczny zespół architektoniczno-urbanistyczny miasta. Miasto Tarnów powstało na terenie wsi rycerskiej również posiadającej nazwę Tarnów. Do 1567 roku, miasto stanowiło własność potomków Spycimira noszących już nazwisko Tarnowskich. Do czasu powstania miasta Zamościa, Tarnów był największym miastem prywatnym w Królestwie Polskim. Znalezisko w mieście Tarnów W Pasiece Otfinowskiej, znajdującej się na obrzeżach Tarnowa archeolodzy natrafili na pradawną osadę, datowaną na I wiek przed naszą erą. Wszystko wskazuje na to, że wyciągnięte z ziemi skarby należały do Celtów. Ponieważ dzięki Celtom, świat uzyskał wiedzę na temat produkcji żelaza, szkła i naczyń toczonych na kole, odkrywając w grobach i zagłębinach ziemnych te … Czytaj dalej

Wikingowie w Irlandii

Czasy najazdów i rozwoju Zielonej Wyspy Około roku 1000 cały stary kontynent drżała przed najazdami Wikingów. Niewielu śmiałkom udawało się odeprzeć najazdy walecznych Skandynawów. Jednym z nielicznych był król Irlandii, Brian Śmiały, czy też Mael Sechnaill II…Nasza Redakcja, została zaproszona na zakopiańską wystawę przypominającą najazdy Wikingów, z jednoczesnym zobrazowaniem dokładnego wyglądu wojownika z północy. Mogliśmy jednocześnie wysłuchać prelekcji na temat dawnych dziejów Szmaragdowej Wyspy. W wieku jedenastym -W XI wieku, Irlandia składała się ponad stu królestw o różnej wielkości i znaczeniu. Składały się one na heptarchię prowincji: Munster, Leinster, Connacht, Meath, Ailech, Airgialla i Ulaid. O tytuł arcykróla Irlandii, walczyli rywalizujący ze sobą królowie prowincjonalni. Jednak niewielu z nich udało się go uzyskać. Królestwa Airgialla i Ulaid w zasadzie nie liczyły się w zmaganiach o arcykrólestwo. Prowincjonalni królowie mieszali się w sprawy innych prowincji, co skutecznie przyczyniało się do braku stabilizacji w owym okresie- rozpoczyna swą opowiesć Jan Tomasik przewodnik … Czytaj dalej

Zaduszki

Święto Zmarłych Zaduszki, a właściwie Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych (Commemoratio Omnium Fidelium Defunctorum), to czas poświęcony tym co od nas odeszli. Według tradycji celtyckiej i pogańskiej, dzień ten przypada corocznie na dzień 2 listopada. Zaduszki zbiegają się zazwyczaj z ludowymi uroczystościami odprawianymi ku czci zmarłych i ofiarowaniem im w tym czasie jadła i napojów. Jak rozumieć to święto Dzień Zaduszny jest wyrazem przekonania o zmartwychwstaniu ciał i życiu wiecznym. Już w początkach VII wieku Izydor z Sewilli, zalecał odprawianie w klasztorach mszy za zmarłych zakonników. Od IX wieku, podczas specjalnych nabożeństw katolickich, zaczęto obejmować intencjami modlitewnymi wszystkich zmarłych chrześcijan, nie tylko koncelebrowanych. W roku 998 Odylon, opat klasztoru w Cluny, wyznaczył na dzień 2 listopada szereg obowiązkowych modlitw za wszystkich wiernych zmarłych. Z biegiem lat, zwyczaj ten przejęły inne zakony, zwłaszcza cystersi. Geneza Zaduszek Celebracja Zaduszek, pokrywa się z rytuałami na cześć zmarłych z czasów przedchrześcijańskich. Celtowie organizowali jesienią uroczystości … Czytaj dalej

Kamień celtycki w Dukli

Oręż irlandzkiej mocy Kamień celtycki, to przedmiot o kształcie eliptycznym. Druidzi wykorzystywali jego ruch, a także promienie słoneczne pod jakim one padały na wspomniany kamień, do przepowiadania przyszłości. Dlatego też Druidzi nazywali wspomniany kamień, kamieniem mocy i wiedzy. Publikacja Walkera Za pierwsze poprawne opisy działania kamieni celtyckich uznaje się publikacje Gilberta Walkera z 1890 roku. Jednak publikacja Walkera jest określana jako trudna do zrozumienia. Znaczne zainteresowanie kamieniami celtyckimi nastąpiło w latach 70 i 80 XX stulecia. W tym to czasie opublikowano wiele prac koncentrujących się na symulacjach numerycznych fizyki kamieni celtyckich. Dokładniejsze rozważania oraz szereg eksperymentów nad modelami kamieni celtyckich przeprowadzili G. Kudra i J. Awrejcewicz w 2015 roku. Już Walker zauważył, że zasadniczym czynnikiem budowy kamieni celtyckich wpływającym na ich niesymetryczne zachowanie się jest niezgodność kierunków osi krzywizny styku kamienia z podłożem. Właśnie te cechę, Druidzi wykorzystywali wprawiając w ruch wspomniany kamień. Wierzenia staroceltyckie Według wierzeń staroceltyckich, kamienie od … Czytaj dalej

Wielka moc ściętej głowy. Kult wojowników irlandzkich

W pradawnych czasach na terenie Szmaragdowej Wyspy zrodził się kult wojowników. Wszyscy mieszkańcy ówczesnej Irlandii poważali mężczyzn zajmujących się wojennym rzemiosłem w sposób wyjątkowy. Na ich cześć odrąbywano głowy domowym zwierzętom okładając je wokół namiotu wojowników. Uważano bowiem, że moc zabitego w ten sposób zwierzęcia przejdzie na wspomnianych wojowników.
Czytaj dalej