Nasz Głos | Polski tygodnik w Irlandii | POZNAJ ÉIRE | ng24.ie

POZNAJ ÉIRE

Zaduszki

Święto Zmarłych Zaduszki, a właściwie Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych (Commemoratio Omnium Fidelium Defunctorum), to czas poświęcony tym co od nas odeszli. Według tradycji celtyckiej i pogańskiej, dzień ten przypada corocznie na dzień 2 listopada. Zaduszki zbiegają się zazwyczaj z ludowymi uroczystościami odprawianymi ku czci zmarłych i ofiarowaniem im w tym czasie jadła i napojów. Jak rozumieć to święto Dzień Zaduszny jest wyrazem przekonania o zmartwychwstaniu ciał i życiu wiecznym. Już w początkach VII wieku Izydor z Sewilli, zalecał odprawianie w klasztorach mszy za zmarłych zakonników. Od IX wieku, podczas specjalnych nabożeństw katolickich, zaczęto obejmować intencjami modlitewnymi wszystkich zmarłych chrześcijan, nie tylko koncelebrowanych. W roku 998 Odylon, opat klasztoru w Cluny, wyznaczył na dzień 2 listopada szereg obowiązkowych modlitw za wszystkich wiernych zmarłych. Z biegiem lat, zwyczaj ten przejęły inne zakony, zwłaszcza cystersi. Geneza Zaduszek Celebracja Zaduszek, pokrywa się z rytuałami na cześć zmarłych z czasów przedchrześcijańskich. Celtowie organizowali jesienią uroczystości … Czytaj dalej

Otagowano |

Kamień celtycki w Dukli

Oręż irlandzkiej mocy Kamień celtycki, to przedmiot o kształcie eliptycznym. Druidzi wykorzystywali jego ruch, a także promienie słoneczne pod jakim one padały na wspomniany kamień, do przepowiadania przyszłości. Dlatego też Druidzi nazywali wspomniany kamień, kamieniem mocy i wiedzy. Publikacja Walkera Za pierwsze poprawne opisy działania kamieni celtyckich uznaje się publikacje Gilberta Walkera z 1890 roku. Jednak publikacja Walkera jest określana jako trudna do zrozumienia. Znaczne zainteresowanie kamieniami celtyckimi nastąpiło w latach 70 i 80 XX stulecia. W tym to czasie opublikowano wiele prac koncentrujących się na symulacjach numerycznych fizyki kamieni celtyckich. Dokładniejsze rozważania oraz szereg eksperymentów nad modelami kamieni celtyckich przeprowadzili G. Kudra i J. Awrejcewicz w 2015 roku. Już Walker zauważył, że zasadniczym czynnikiem budowy kamieni celtyckich wpływającym na ich niesymetryczne zachowanie się jest niezgodność kierunków osi krzywizny styku kamienia z podłożem. Właśnie te cechę, Druidzi wykorzystywali wprawiając w ruch wspomniany kamień. Wierzenia staroceltyckie Według wierzeń staroceltyckich, kamienie od … Czytaj dalej

Wielka moc ściętej głowy. Kult wojowników irlandzkich

W pradawnych czasach na terenie Szmaragdowej Wyspy zrodził się kult wojowników. Wszyscy mieszkańcy ówczesnej Irlandii poważali mężczyzn zajmujących się wojennym rzemiosłem w sposób wyjątkowy. Na ich cześć odrąbywano głowy domowym zwierzętom okładając je wokół namiotu wojowników. Uważano bowiem, że moc zabitego w ten sposób zwierzęcia przejdzie na wspomnianych wojowników.
Czytaj dalej

Blodeuwedd – morderczyni zrodzona z kwiatów

Blodeuwedd, czyli „zrodzona z kwiatów”, to celtycka boginka, której cześć oddawali pradawni mieszkańcy Szmaragdowej Wyspy przez cały okres przedwiośnia i wiosny. Jej historia zawarta jest w opowieści „Math fab Mathonwy” („Math, syn Mathonwy’ego”) stanowiącej część mitologii celtyckiej.
Czytaj dalej

Celtowie, ludzie ognia

Od dawien dawna, irlandzcy Celtowie aby uprosić swoich bogów o wszelkie błogosławieństwa, składali im dary złożone z kawałków pysznego jedzenia, słodkiego mleka lub też bukietów kwiatów. Często się też zdarzało, że na chwałę swoim bóstwom Celtowie rozpalali wielkie ogniska, przy których śpiewano pieśni pochwalne tym, w których wierzono. Od tego też zwyczaju, Celtów nazywano ludami ognia.
Czytaj dalej

Trójlistna koniczynka

Zaśpiewajmy dla Irlandii Shamrock, to nic innego jak trójlistna koniczyna, odmiany białej lub drobnogłówkowej, która od wieków jest symbolem Irlandii. Podobno to właśnie na jej przykładzie, kolejny symboli Irlandii jakim była święty Patryk, uczył dogmatu o Trójcy Świętej. Z nastaniem wiosny W Kielcach, Miłośnicy Historii, urządzili sobie wieczorny spacer po mieście, aby śpiewem uczcić dzień imienin świętego Patryka. Oprócz śpiewu, recytowano także i wiersze o trójlistnej koniczynce, które w sposób spontaniczny powstawały w ustach wieczornego orszaku. ….mała koniczyno ty drobna istotko Irlandzka roślino trójlistna sierotko…. Co na to legenda Według legendy, wykorzystał ją Święty Patryk, poprzez pokazanie tej rośliny jako jednej łodygi z trzema liśćmi do zobrazowania istoty Trójcy Świętej. W dniu 17 marca w dzień imienin Patryka, shamrock jest noszony w klapie ubrania przez Irlandczyków na całym świecie. Został on również zaadaptowany jako znak firmowy przez irlandzkie linie lotnicze Aer Lingus oraz przez inne przedsiębiorstwa, chcące zaakcentować swoją irlandzką … Czytaj dalej

Pałac Tarnowskich. Elementy staroirlandzkie w Ostrowcu Świętokrzyskim

Pałacyk Tarnowskich w Ostrowcu Świętokrzyskim, ma piękną historię. Bardzo byśmy chcieli zapoznać z nią naszych szanownych czytelników, tym bardziej, ze przepleciona jest ona z dziejami celtyckimi. Początek dziewiętnastego stulecia Wspomniany pałacyk, pochodzi z początków XIX wieku. Najprawdopodobniej pobudowany on został w około 1820 roku. Najpierw Jerzy Dobrzański pierwszy właściciel ostrowieckich włości, wybudował tu niewielki dworek, który początkowo był siedzibą zarządu pracujących w pobliżu kuźniarek. Jako główną ozdobę wiodącego do komnaty portalu, umieścił na odrzwiach wizerunek celtyckiej kobiety, która miała przynosić regularny dochód i wszechobecne szczęście. Pod koniec XIX wieku, Wielopolscy odkupili od niego tę nieruchomość. Tutaj mieszkała hrabina Wielopolska, a wielkich patriotów polskich, którzy pracowali dla ratowania naszej Ojczyzny, ukrywała w pobliskim pałacu myśliwskim. Uwielbiała on wprost otaczać się motywami z legend irlandzkich. Dlatego też jej komnaty i pokoje pałacyku myśliwskiego, wymalowane były w kolorowe freski z narodzin świętej Brygidy irlandzkiej. Piękne okoliczne tereny Tereny znajdujące się dookoła pałacyku, były … Czytaj dalej

Krasiczyn i powiązania z magią Druidów

Krasiczyn, to miejscowość należąca do powiatu przemyskiego, leżąca w województwie Podkarpackim. Przez Krasiczyn przebiega droga krajowa numer 28, prowadząca przez Zator, Wadowice, Nowy Sącz, Gorlice, Biecz, Jasło, Sanok i Medykę. Niegdyś była ona siedzibą magnaterii polskiej i nazwana była miejscowością Płynącego Złota. W piętnastym wieku, miejscowość ta nosiła nazwę Śliwnicy, a była ona własnością hrabiego Śliwińskiego, który wygrał ją w karty od pobliskiego biskupa Jana Nepomucena Morągiewicza.
Czytaj dalej

Historia irlandzkiej metalurgii

Jak informują nas stare zapiski historyczne dotyczące Szmaragdowej Wyspy, metalurgia i wytopy hutnicze, w dawnej Irlandii były dziedzictwem celtyckim. Tworzyli oni wyroby hutnicze w sposób perfekcyjny, a niektóre arkana tegoż rzemiosła, nie zostały ujawnione aż po dzień dzisiejszy. Czasy współczesne W dobie nam współczesnej, jako znamienite eksponaty muzealne, przetrwały przykłady wspaniałej biżuterii, wyrobów codziennego użytku, relikwiarze, brosze, bransolety i przepiękne klamry, które były wytapiane przez pradawnych Celtów. Bogato zdobione ornamentami delikatne sztukaterie, niosą ze sobą opowieści o zapomnianych już dziś mistrzach pochodzących z Irlandii, których umiejętności były niezrównane i niespotykane w całej ówczesnej Europie. Z broszą z Dal Riady, wykopanej w zeszłym stuleciu na polu w hrabstwie Antrim, związana jest pewna celtycka legenda. Dawno temu, plemionami celtyckimi zarządzała tak zwana Rada Starszych. Rada ta, podejmowała ważne decyzje dotyczące wszystkich mieszkańców Wyspy. Pewnego razu, do Rady Starszych, podeszła z wielką prośbą o pomoc żona hutnika, o imieniu Lona. Od ponad trzech … Czytaj dalej

Pogrzeb celtycki

W starym grobowcu W dawnych czasach, Celtowie chowali swoich zmarłych w starych grobowcach, zamkniętych wielkim kamieniem. Niektórzy znawcy tej kultury twierdzą, że z czasem przed pochówkiem, zaczęto kremować ciało zmarłego, by jak uważano jego dusza znalazła szybszą drogę do zaświatów. Obrzęd starego grobowca Ze wspomnianym wcześniej rytuałem, związany był pewien obrzęd, zwany starym grobowcem. Polegał on na tym, iż tuż przed kremacją ciało zmarłego na kilka dni składano w starym, rodzinnym grobowcu, by, zwłoki przyzwyczaiły się do nowej rzeczywistości. Palono wówczas, przy takich grobach ogniska i modlono się o łaskę dla nowej duszy, do boga Hariszu. …cieszmy serce boga cieszmy i zmarłego mu powierzmy dajmy serca jemu nasze czosnek i jęczmienną kaszę…. Dary dla bogów za zmarłego Ważnym zjawiskiem na Zielonej Wyspie, są cmentarze birytualne, na których występują zarówno groby szkieletowe jak i ciałopalne. W tychże różnych grobach, znajdowane były zawsze przedmioty z ziemskiego bytowania ludzi zmarłych. Dary grobowe były … Czytaj dalej