Nasz Głos | Polski tygodnik w Irlandii | POZNAJ ÉIRE | ng24.ie

POZNAJ ÉIRE

Żywa woda i jej cudowne właściwości

Kobiety zawsze odgrywały ogromną rolę w duchowym życiu Celtów. Współistniejąc z Druidami, czyniły magiczną wodę żywą. Była ona bowiem potrzebna do obrzędów i rytuałów. Druidzi byli najważniejszymi magami i kapłanami w dawnej społeczności celtyckiej. Ogromną rolę w magicznym i duchowym życiu Celtów odgrywały kobiety, kapłanki, a nawet wiedźmy. Były one w jednym magicznym kręgu życia, łączącego ludzi z naturą poprzez magię i rytuały. Wbrew pozorom to nie mężczyźni byli sercem celtyckiego społeczeństwa, ale właśnie kobiety. Mężczyzna był siłą kierowaną przez kobietę. Celtowie byli ludem Matki Ziemi. Zatem żeński pierwiastek boskości jest niezwykle istotny w ich wierzeniach. Kalendarz Celtów oparty był na cyklu lunarnym. Całe ich życie opierało się na cyklu płodności i od tego porządku było ono zależne. Tak, jak ogromną rolę odgrywały dla Celtów kobiety i woda, niezwykle silny był też kult bogini Epony. Epona była boginią płodności, łączącą w sobie pierwiastki kobiece i męskie. Jej kapłankami były wyłącznie … Czytaj dalej

Otagowano |

Obrzęd inicjacyjny Celtów

Dla młodych Celtów najważniejsza była przynależność klanowa. Za wszelką cenę chcieli oni znaleźć się tam, gdzie niegdyś znajdował się ich przodek. Przodek, który był ich wzorem do naśladowania. Z rytuałami inicjacyjnymi związany zawsze był koń bądź chociażby jego głowa. Wizerunek konia spotyka się bardzo często na różnych drobnych przedmiotach celtyckich, takich jak fibule (zapinki) czy klamry do pasa. Znajdowane były one głównie w kobiecych grobach z wczesnej fazy epoki lateńskiej, a nawet jeszcze wcześniej, w starszej epoce żelaza, zwanej halsztacką. Motywy te występują także na naczyniach brązowych pochodzących właśnie z tego okresu. Koń przedstawiany jest również bardzo często na monetach celtyckich, i to przede wszystkim u Celtów Wschodnich (Austria, Czechy, Panonia) z II oraz I wieku p.n.e., niejednokrotnie z gałęzią czy zieloną wicią. Wymienione znaki świadczą o tym, że dana osoba należała do danego klanu celtyckiego i była do niego rytualnie przysposobiona. Niejednokrotnie wspominano o tym, że końska krew dawana … Czytaj dalej

U Celtów rządziła płeć piękna

Kobiety celtyckie, jak czytamy w różnych źródłach historycznych, miały wyższą pozycję niż w świecie grecko-rzymskim, który znamy z patriarchalnego systemu społecznego. Tam kobieta pełniła rolę marginalną, zarówno w rodzinie, jak i w życiu społecznym. Niewiasty wywodzące się ze Szmaragdowej Wyspy nie należały do tych, które pozwolą usunąć się w cień. Grecki pisarz Posejdonios w swoich wywodach o celtyckiej kobiecie pisał, że są one wzrostu swych mężów, nie ustępując im pod względem siły. Natomiast Ammianus Marcellinus twierdził wręcz, że kobieta celtycka doprowadzona do furii nie tylko nie ustępuje męskiemu wojownikowi, ale wręcz go przewyższa. Można zatem stwierdzić, że nieustraszony i waleczny Celt bał się tylko swojej żony. Historia widziała kilka kobiet, które sprawowały władzę wśród Celtów.  Wymienić można choćby królową Brygantów Kartymanduę, czy Boudikkę, królową Icenów, która nie tylko stała na czele plemienia, ale przewodziła też zjednoczonej armii plemion południowej Brytanii w powstaniu przeciwko Rzymowi w 61 r. n.e. Wspomnieć należy … Czytaj dalej

Otagowano |

Chichy: Celtyckie ślady w lubuskim pałacu

Zdjęcie: Marcin Dobrowolski, CC BY-SA 4.0 / Wikipedia.org

Chichy to wieś położona w województwie lubuskim, w powiecie żagańskim. Pałac w Chichach zbudowano w 1718 roku w bezpośrednim sąsiedztwie potoku Iławka, który przepływa w miejscu najstarszej siedziby rycerskiej. Już w 1539 roku w dziejach wspomnianej wsi zapisana jest informacja o Franciszku von Nechern, do którego należała część tej miejscowości. Zarówno sama lokalizacja Chichów, jak i otoczenie ich fosą przemawiają za warownym przeznaczeniem tego miejsca. Pałac ten pełnił rolę siedziby rycerskiej, która miała odgrywać jedynie rolę obronną. Z rysunku Friedricha Bernharda Werner wykonanego w1740 roku wynika, że już wtedy przy barokowym pałacu znajdował się park, przylegający do niego od strony południowej. W parku tym rośnie obecnie wiele pomnikowych drzew. Wśród nich dominuje jawor, buk i stary dąb. Pałac ten należał do niemieckiej rodziny pruskiego oficera. Podobno gdy wrócił on z wojny, swój ogromny majątek zakopał pod wspomnianym starym jaworem. Ponieważ w całej okolicy mówiło się o wielkim skarbie oficera, jego … Czytaj dalej

Duchy mieszkające w przedmiotach

Od wieków Celtowie wierzyli, że w każdym przedmiocie mieszka dobry bądź też zły duch, który pomaga im w codziennym życiu. Z opisów historycznych Jerzego Stulowskiego dowiadujemy się, że Celtowie przed przystąpieniem do prac polowych skłaniali się przed rzeczami, których używali do pracy w polu. Miało to nieść ze sobą szczególne błogosławieństwo najwyższego boga Dagdy. Jak przystało na porządny dom i gospodarstwo domowe, na stole musiała znajdować się patera z codziennym chlebem i ostry nóż do jego krojenia. Tuż przed przystąpieniem do jedzenia gospodarz musiał pokłonić się chlebowi i nożowi, bez których nie mógł mieć miejsca najważniejszy posiłek dnia. Z biegiem lat, gdy nastało chrześcijaństwo, ludzie przystępujący do spożywania posiłku, przeżegnywali chleb nożem, by sam Bóg błogosławił wszystkim biesiadnikom Gdy któryś z domowników musiał udać się w podróż, wychodził przed swój dom i pokłonił się pierwszej drodze, która przebiegała najbliżej jego pieleszy. Wierzył on bowiem, że to właśnie duszki mieszkające na … Czytaj dalej

Sól i jej znaczenie w życiu Celtów

Celtowie to pierwszy wymieniany z nazwy przez antycznych kronikarzy lud wywodzący się zza Alp. Przez 200 lat słowem Keltoi lub Celtae nazywano każdą grupę barbarzyńców, zatem, jak możemy domniemać, jest to lud wojowniczy. W ikonografii Celtów przedstawiano ich z bujnym włosem, wąsami i obręczami na szyjach (tzw. torquesami). W niektórych dziełach frankońskich opisujących Celtów nazywa się ich ludem solnym, lub też ludźmi soli. Skąd wzięło się ich powiązanie z tą najważniejszą przyprawą? Waleczność Celtów robiła na Grekach ogromne wrażenie. Przed każdą wyprawą wojenną najważniejszych rytuałów dokonywali Druidzi. To oni, otrzymując sól z wody morskiej, posypywali nią miecze oraz samych wojowników. Druidzi uważali bowiem, że sól daje czystość i sprowadza pomoc i opiekę bóstw opiekuńczych, pragnących, by naród celtycki wygrał wojnę. Celtowie stworzyli pierwszą rozwiniętą kulturę środkowoeuropejską, z własnym systemem miar i wag oraz monetami (których produkcję początkowo wzorowano na mennictwie Filipa II Macedońskiego). Co prawda ich umocnione murami osady (tzw. … Czytaj dalej

Celtyckie przysmaki z dębowej skrzyni

Historia kulinariów Zielonej Wyspy zawsze była związana z wpływami mieszkających tam Celtów. Była to raczej kuchnia jarska, w której podstawową przyprawą była sól. Gdy przybyli tam Wikingowie, kuchnia celtycka znacząco się zmieniła, w przeważającej mierze opierając się na rybach i wszelkim rodzaju suszonych mięs. Od tego zatem momentu Celtowie do sporządzania swoich przysmaków kulinarnych używali różnego rodzaju ścieranych ziół. Dodatkowo wszystkie swoje przyprawiane potrawy zamykali w dębowych skrzyniach, aby nabrały one specyficznego aromatu. Kuchnia pierwszych Celtów opierała się daniach bezmięsnych. Ważnym aspektem ich życia było najedzenie się, a nie delektowanie się smakiem spożywanych potraw. Z biegiem czasu kuchnia celtycka zaczęła opierać się na suszonym mięsie, rybach i nabiale. Gdy na Zielonej Wyspie zamieszkali Wikingowie, zmieniły się także  techniki uprawy ziemi i bardziej rozwinęła się hodowla bydła. Oczywiście mięso było z reguły przysmakiem bogatszych warstw irlandzkiego społeczeństwa, podczas gdy biedniejszym wystarczyć musiały jedynie podroby, ryby, mleko i inne produkty nabiałowe, a … Czytaj dalej

Yule, czyli celtyckie Święto Światła. W nadziei na lepsze jutro

Yule to celtyckie Święto Światła. Jest ono obchodzone dwa razy do roku – 3 stycznia i 21 grudnia. Jest to idealny czas na praktykowanie magicznych rytuałów, którym przed laty oddawali się Celtowie. Zanim pojawiły się święta Bożego Narodzenia, na Zielonej Wyspie obchodzono Yule, czyli Święto Światła. Jest to czas potężnej magii światła, która zwycięża ciemność, przynosząc nadzieję na lepsze jutro. Nie mniej ważną rolę niż światło pełnią w tym święcie zapachy. Już od wieków Celtowie uważali, że zapachami można leczyć i poprawiać ludziom nastrój. Palili oni zatem w kadzielnicach różne zioła, by tym sposobem leczyć chorych, poprawiać im samopoczucie, a także wyciągać rękę do wszystkich tych, którzy potrzebują pomocy. Obchodzenie Święta Światła miało zwalczać panujące dookoła zło, tym samym wychwalając dobro, które daje wszystkim wszechpotężne szczęście. W tym czasie Druidzi palili ogromne ogniska, utożsamiane z dobrem i szczęściem. Kłaniano się wówczas wszystkim celtyckim bóstwom, które miały w tym właśnie czasie … Czytaj dalej

Jemioła i jej liczne zastosowania, czyli święty kult tajemniczej rośliny

Na terenach przedchrześcijańskiej Irlandii istniał szeroko pojęty kult magicznych roślin. Szacunek dla świętych drzew pozostał w tradycyji irlandzkiej po dziś dzień. Potomkowie Celtów wierzą w boską moc wielu drzew i roślin, wśród których prym wiedzie jemioła.
Czytaj dalej

Celtyckie ślady w Tarnowie

Tarnów, to znajdujące się w województwie małopolskim miasto powiatowe. Miasto to lokowane było przez Spycimira, pieczętującego się herbem Leliwa, który był wojewodą krakowskim. Lokowanie miasta Tarnowa, miało miejsce na podstawie dokumentu wystawionego przez kancelarię króla Władysława Jagiełłę z dnia 7 marca 1330 roku. Wizytówka miasta Na uwagę zasługuje tu, pięknie zachowany historyczny zespół architektoniczno-urbanistyczny miasta. Miasto Tarnów powstało na terenie wsi rycerskiej również posiadającej nazwę Tarnów. Do 1567 roku, miasto stanowiło własność potomków Spycimira noszących już nazwisko Tarnowskich. Do czasu powstania miasta Zamościa, Tarnów był największym miastem prywatnym w Królestwie Polskim. Znalezisko w mieście Tarnów W Pasiece Otfinowskiej, znajdującej się na obrzeżach Tarnowa archeolodzy natrafili na pradawną osadę, datowaną na I wiek przed naszą erą. Wszystko wskazuje na to, że wyciągnięte z ziemi skarby należały do Celtów. Ponieważ dzięki Celtom, świat uzyskał wiedzę na temat produkcji żelaza, szkła i naczyń toczonych na kole, odkrywając w grobach i zagłębinach ziemnych te … Czytaj dalej